Herkese Yoga

Olm yogaya başladım dün, bütün İstanbul’un yoga yapası gelmiş meğersem herkes Cihangir Yoga’daydı. İyi ki varsın Grupanya! O kadar bilgiliydim ki gidene kadar kardeşimin kafasını yedim, ne giyiliyor, napıyorsun, hocalar nasıl, matı nerden alıyoruz, yapamazsam noluyor, bir kaç hareket göstersene… İçsel huzura o kadar açım ki heyecan yaptım tabi. Neyseki hemen hemen herkes “beginner” olduğundan kasılmadım, “Sen de mi Grupanya” “Hı hı, ilk defa geliyorum” “Ahaha”… Benim aksime ise kardeşim, iç huzur, kendine yönelme gibi olayları yemiş bitirmiş, tüm yoga boyunca kikirdeyip, yatar vaziyette kollarımızı yana açtığımızda elimi gıdıklamayı, bütün salonun duyacağı seste derin nefesler almayı ve arada bana “pişşştt abla sen yapabiliyo musun, ben bunu yapamıyorum ya” diye fısıldamayı ihmal etmedi, hocayı dinlemekten kendi iç sesini dinleyemiyormuş!

Bir ay boyunca içsel bir huzur, tinsel bir mutluluk yaşayacağım en sınırsızından. Kardeşim yüzünden atılmazsak daha sağlıklı bir insan da olacağım bak. Söz.